GEFERT
LANGUAGE

Tradycyjne kursy i aplikacje uczą słówek w izolacji — więc umysł szybko je zapomina. Nie biorą pod uwagę tego, w jaki sposób działa umysł i jak zapamiętuje. Wszelkie listy tysiąca „najważniejszych" słówek — z twierdzeniem, że to wystarczy, by płynnie się porozumiewać — są tak naprawdę bez kontekstu. Więc nawet jeśli są to kluczowe słówka, umysł szybko o nich zapomni…

A pamięć ludzka działa przez skojarzenia i kontekst. Zauważ: pamiętasz dokładnie, gdzie byłeś, kiedy usłyszałeś ważną wiadomość — mimo że minął już rok. Ale nie pamiętasz listy zakupów, którą napisałeś dzisiaj rano.

Dzięki powiązaniu zdań i gramatyki z konkretnym miejscem tworzymy w mózgu sieć powiązań jednego słowa z drugim. Pałac pamięci, w którym miejsce staje się wyzwalaczem dla całej reszty — gdy pomyślimy o konkretnym miejscu, łatwo przypomnimy sobie wszystko, czego w nim potrzebujemy. Podział ze względu na miejsca jest po to, żeby łatwiej zapamiętywać. Nie jest to jednak żadne ograniczenie — kiedy już tych wyrażeń się nauczymy, możemy ich używać niezależnie od miejsca, w którym się znajdujemy…

Wiedza w Gefert Language jest posortowana — od tego, co najbardziej potrzebne, do tego, co najmniej. Skupiasz uwagę w pierwszej kolejności na tym, co istotne, więc szybko widzisz efekty w prawdziwym życiu: prowadzisz dialogi, wypowiadasz się, załatwiasz sprawy — nawet jeśli nie przerobiłeś jeszcze wszystkich zagadnień językowych. Bo wszystkich zagadnień nie da się przerobić.

Wyobraź sobie sklep, do którego ktoś nawrzucał produkty losowo — jak znajdziesz to, czego szukasz? Dokładnie to dzieje się w Twoim umyśle, gdy uczysz się bez kolejności. W Gefert Language każda półka jest opisana: wiesz, gdzie szukać, i znajdujesz od razu.

Powtórek nie da się uniknąć — i nie trzeba. Mądrze przeprowadzone powtórki naprawdę utrwalają wiedzę. Problemem są powtórki wymuszone, które trzymają Cię wiecznie na jednym poziomie: ciągle przerabiasz to samo, zamiast iść naprzód. Takie powtórki zamiast pomagać — szkodzą.

W Gefert Language powtórki wynikają naturalnie z konstrukcji języka. To język sam sugeruje, które słowa są kluczowe, bo powtarzają się w różnych miejscach: „ciąć" pojawi się w ogrodzie (ciąć trawę), u fryzjera (ciąć włosy) i w kuchni (ciąć chleb). Wierz mi — odechce Ci się powtarzać to słowo. Powtórki w pierwszej kolejności dotyczą więc słów najistotniejszych — bez żadnego wymuszania.

A gdy czegoś zapomnisz? Wciśnij „powtórz". Tak — to takie proste. Ty decydujesz, co i kiedy powtarzasz — możesz też przewijać sekcje i uczyć się tego, czego jeszcze nie umiesz. Aplikacja nie wałkuje za Ciebie w kółko tego samego.

Aplikacja została zaprojektowana pod mnemotechniki, a nie nieskończoną ilość powtórek. Cel jest jeden — transfer wiedzy z aplikacji prosto do mózgu.

Słów nie uczysz się nigdy oddzielnie. Na stacji „paliwo" przychodzi razem z „tankować", w kuchni „chleb" razem z „ciąć". Tak mówi się naprawdę — nikt nie rzuca pojedynczymi słowami.

Dzięki temu od razu mówisz zdaniami, a nie wyrwanymi słowami — i nie musisz w głowie sklejać języka z osobnych klocków.

Nauka ma tu fabułę, która jest ciekawa sama w sobie: wcielasz się w rolę osoby, która rozkodowuje obcy język — i uczy się kodu. Misja za misją, miejsce za miejscem: przechwytujesz kod, łamiesz go i używasz w prawdziwym życiu.

To wciąga jak dobra historia — bo to jest Twoja historia.

Większość aplikacji najpierw każe Ci zrobić test poziomu, a potem blokuje materiały — żeby utrzymać Cię na miejscu i wymusić kolejne subskrypcje.

U nas po wykupieniu dostępu masz od razu wszystko, niezależnie od poziomu. Uczysz się tego, czego akurat potrzebujesz: inaczej turystycznie, inaczej do pracy, a jeszcze inaczej biznesowo — aplikacja nie będzie Ci dyktować, czego wolno Ci się uczyć.

Pierwsze, o co mnie zapytano po przyjeździe do Szwajcarii, to czym przyjechałem. Użyto czasu Perfekt — więc nie zrozumiałem. Słyszałem wiele razy: „nie ucz się gramatyki, na początku jest niepotrzebna". No i zobaczyłem na własnym przykładzie, jak bardzo jest „niepotrzebna".

Dlatego w Gefert Language gramatyka jest wpleciona naturalnie w proces nauki: najpierw uczysz się opisywać to, co jest, potem to, co było, i to, co będzie. Nie tylko według przestrzeni, ale również według — czasu. W większości aplikacji te kwestie są rozdzielne i trudno je potem połączyć, nie mówiąc o faktycznym używaniu. Bo tak działają dzieci — i tak działamy wszyscy: zanim wiedzieliśmy, że to „gramatyka", już tak mówiliśmy.